Entri vs PGNiG – porównanie kosztów gazu dla wspólnoty 200 lokali [przykład z faktury]

Ile naprawdę kosztuje gaz we wspólnocie mieszkaniowej z centralną kotłownią gazową? I czy zmiana sprzedawcy z PGNiG na alternatywną firmę – taką jak Entri Polska – daje realne, mierzalne oszczędności? Poniżej porównanie oparte na faktycznych fakturach, nie na prezentacjach handlowych.

Dla wielu wspólnot i spółdzielni mieszkaniowych gaz ziemny to jeden z największych kosztów stałych w skali roku. Szczególnie w budynkach z własną kotłownią gazową, gdzie paliwo zużywane jest zarówno na ogrzewanie mieszkań, jak i na podgrzewanie ciepłej wody użytkowej. Mimo to zaskakująco mało zarządów nieruchomości regularnie porównuje warunki swojej umowy gazowej z ofertami konkurencyjnych sprzedawców. Efekt? Dziesiątki tysięcy złotych rocznie, które mogłyby zostać w budżecie wspólnoty, trafiają do sprzedawcy – nie dlatego, że jego oferta jest najlepsza, ale dlatego, że nikt jej nie zakwestionował.

Założenia porównania – konkretna wspólnota, konkretne faktury

Żeby porównanie miało wartość praktyczną, opiera się ono na realnych danych z faktur, a nie na teoretycznych symulacjach. Przyjęte założenia odpowiadają typowej dużej wspólnocie mieszkaniowej w Polsce – wspólnota licząca 200 lokali mieszkalnych i 10 lokali usługowych, wyposażona w jedną centralną kotłownię gazową. Około 85% całkowitego zużycia gazu przypada na ogrzewanie mieszkań, co kwalifikuje tę część jako odbiorcę uprawnionego objętego ochroną taryfową URE. Pozostałe 15% zużycia dotyczy lokali usługowych, które rozliczane są jako odbiorca biznesowy po stawkach rynkowych. Ceny i opłaty zastosowane w porównaniu pochodzą z faktycznych faktur wystawionych przez obu sprzedawców.

Taka struktura zużycia jest typowa dla wielu polskich wspólnot i spółdzielni – budynek pełni funkcję przede wszystkim mieszkalną, ale posiada lokale usługowe na parterze, które korzystają z tej samej instalacji gazowej i tej samej kotłowni.

Porównanie cen gazu – PGNiG vs Entri Polska

Pierwszą i najbardziej oczywistą różnicą jest cena samego paliwa gazowego. W przypadku PGNiG stawka za gaz dla części mieszkaniowej wynosi 203,86 zł/MWh, natomiast dla lokali usługowych (odbiorca biznesowy) jest to już 236,82 zł/MWh. Widać tu wyraźne zróżnicowanie cenowe wynikające z tego, że część mieszkaniowa podlega ochronie taryfowej URE, a część biznesowa – nie.

Entri Polska stosuje zupełnie inne podejście. Cena gazu wynosi 189,00 zł/MWh i jest jednolita – zarówno dla części mieszkaniowej, jak i dla lokali usługowych. To oznacza, że na samej części grzewczej (mieszkaniowej) różnica wynosi ok. 10% na korzyść Entri, natomiast na części biznesowej różnica jest jeszcze większa – Entri oferuje cenę niższą o ponad 20% w porównaniu ze stawką biznesową PGNiG.

Przy dużych wolumenach zużycia gazu, jakie są charakterystyczne dla wspólnoty z 200 lokalami i własną kotłownią, ta różnica cenowa przekłada się na kwoty, których nie sposób zignorować. W tym konkretnym przykładzie oszczędność wynikająca z samego zakupu gazu sięga prawie 20 000 zł netto rocznie. To nie jest hipotetyczny scenariusz – to wynik prostego przemnożenia różnicy w stawkach przez rzeczywisty wolumen zużycia.

Opłata abonamentowa – pozorny detal warty ponad 1 000 zł rocznie

Drugim elementem, który robi znaczącą różnicę, jest opłata abonamentowa. U PGNiG wynosi ona 123 zł netto miesięcznie, natomiast Entri pobiera jedynie 38 zł netto miesięcznie. Różnica to 85 zł netto miesięcznie, co w skali roku daje dodatkowe 1 020 zł netto oszczędności – wyłącznie na opłacie za obsługę faktur i prowadzenie punktu poboru.

To kwota, która nie wiąże się z żadną zmianą w komforcie użytkowania ani w jakości dostarczanego gazu. To czysta oszczędność administracyjna. A jeśli wspólnota posiada więcej niż jeden licznik gazowy – co w przypadku dużych obiektów z kotłownią i osobnymi podlicznikami zdarza się regularnie – to różnica w opłatach abonamentowych rośnie proporcjonalnie. Niby detal, ale to pieniądze, które nie grzeją, nie świecą i niczego nie produkują – po prostu zostają w budżecie wspólnoty zamiast trafiać na konto sprzedawcy.

Forma rozliczeń – zaliczki vs płatność za realne zużycie

Trzeci element porównania dotyczy sposobu rozliczeń. PGNiG stosuje model zaliczkowy – wspólnota płaci prognozowane kwoty z góry, często w cyklach dwutygodniowych lub miesięcznych, a dopiero po zakończeniu okresu rozliczeniowego następuje wyrównanie na podstawie rzeczywistego zużycia. Taki model generuje problemy z płynnością finansową, wymusza ciągłe monitorowanie nadpłat i niedopłat, a przy nietypowych zimach (łagodnych lub surowych) prowadzi do znacznych rozbieżności między zaliczkami a faktycznym zużyciem.

Entri Polska działa w modelu bez zaliczek. Wspólnota płaci za gaz, który faktycznie zużyła, na podstawie odczytów licznika. To prostsza, bardziej przejrzysta formuła, która daje zarządowi pełną kontrolę nad bieżącymi wydatkami. Dla zarządcy nieruchomości oznacza to mniej pracy administracyjnej, mniej tłumaczeń na zebraniach wspólnoty i lepsze planowanie budżetu remontowego.

Wolumen w umowie – ryzyko, które eliminuje Entri

Czwarty aspekt to kwestia wolumenu umownego. W umowach z PGNiG wspólnoty często zobowiązują się do odebrania określonej ilości gazu w danym okresie. Jeśli zima okaże się łagodniejsza niż zakładano, budynek przejdzie termomodernizację lub zmienią się nawyki mieszkańców, wspólnota może nie osiągnąć zadeklarowanego poziomu zużycia – i w konsekwencji ponieść dodatkowe opłaty za niewykonanie kontraktu.

Entri stosuje model bez obowiązkowego wolumenu odbioru. Wspólnota zużywa tyle gazu, ile faktycznie potrzebuje, bez ryzyka kar za „niedobranie" paliwa. To szczególnie istotne w dobie rosnącej efektywności energetycznej budynków – coraz więcej wspólnot inwestuje w docieplenie, wymianę okien czy modernizację kotłowni, co naturalnie obniża zużycie gazu. Przy umowie bez wolumenu minimalnego taka inwestycja przynosi pełne korzyści, zamiast generować kary umowne u sprzedawcy.

Łączne oszczędności – ile realnie zostaje w budżecie wspólnoty?

Podsumowując wszystkie elementy porównania, łączna roczna oszczędność dla wspólnoty 200 lokali przy zmianie sprzedawcy gazu z PGNiG na Entri Polska kształtuje się na poziomie ponad 21 000 zł netto rocznie. Na tę kwotę składa się blisko 20 000 zł oszczędności na samym zakupie gazu (wynikających z niższej stawki za MWh) oraz ponad 1 000 zł oszczędności na opłatach abonamentowych. Do tego dochodzą korzyści trudniejsze do bezpośredniego wyliczenia – lepsza płynność finansowa dzięki brakowi zaliczek oraz eliminacja ryzyka kar za niewykonanie wolumenu.

To kwota, za którą wspólnota może sfinansować np. częściowy remont klatki schodowej, wymianę oświetlenia na LED w częściach wspólnych, dofinansowanie przeglądu instalacji gazowej czy po prostu zgromadzić dodatkowe środki na funduszu remontowym. A w perspektywie kilku lat te „drobne" oszczędności składają się na kwoty rzędu 60–100 tysięcy złotych.

Dlaczego Entri może być tańsze od PGNiG?

Pytanie, które pojawia się naturalnie: skąd taka różnica w cenach, skoro oba podmioty sprzedają ten sam gaz, dostarczany tą samą siecią dystrybucyjną? Odpowiedź tkwi w modelu operacyjnym. Entri nie obsługuje masowo całego kraju i nie utrzymuje rozbudowanych wieloszczeblowych struktur sprzedażowych. Działa regionalnie, posiada własne zaplecze techniczne i sieci, a dzięki niższym kosztom operacyjnym może oferować niższą taryfę na paliwo gazowe, tańsze gwarancje ceny oraz prostsze i bezpieczniejsze dla klienta umowy.

To nie jest jednorazowa promocja ani „okazja na chwilę". To systemowa przewaga wynikająca z innego podejścia do prowadzenia biznesu na rynku gazu – podejścia, w którym oszczędności operacyjne sprzedawcy przekładają się bezpośrednio na korzyści cenowe dla odbiorcy końcowego.

Chcesz sprawdzić, jak wyglądałoby to porównanie na Twojej fakturze i Twoim zużyciu? Napisz – bez zobowiązań i bez presji. Na spokojnie policzymy, czy zmiana sprzedawcy gazu ma sens w Twojej wspólnocie i ile dokładnie można zaoszczędzić.

FAQ – Najczęściej zadawane pytania

Ile wspólnota 200 lokali może zaoszczędzić zmieniając PGNiG na Entri? Na podstawie porównania realnych faktur łączna oszczędność wynosi ponad 21 000 zł netto rocznie. Składa się na to blisko 20 000 zł z różnicy w cenie gazu oraz ponad 1 000 zł z niższej opłaty abonamentowej. Dodatkowe korzyści to brak zaliczek i brak kar za niewykonanie wolumenu.

Czy Entri oferuje tę samą cenę gazu dla lokali mieszkalnych i usługowych? Tak, w analizowanym przykładzie Entri Polska stosuje jednolitą stawkę 189,00 zł/MWh zarówno dla części mieszkaniowej, jak i dla lokali usługowych. PGNiG różnicuje te stawki – część mieszkaniowa kosztuje 203,86 zł/MWh, a biznesowa 236,82 zł/MWh.

Co to znaczy, że Entri nie pobiera zaliczek? Oznacza to, że wspólnota płaci za gaz na podstawie rzeczywistego zużycia odczytanego z licznika, a nie na podstawie prognozowanych kwot wystawianych z góry. Eliminuje to problemy z nadpłatami, niedopłatami i poprawia płynność finansową wspólnoty.

Czy zmiana sprzedawcy gazu wiąże się z przerwą w dostawach? Nie. Zmiana sprzedawcy gazu to zmiana podmiotu wystawiającego fakturę. Gaz fizycznie płynie tą samą siecią dystrybucyjną, obsługiwaną przez tego samego operatora. Nie ma żadnej przerwy w dostawie paliwa – przejście jest całkowicie płynne.

Czy porównanie uwzględnia opłaty dystrybucyjne? Opłaty dystrybucyjne są identyczne niezależnie od wybranego sprzedawcy gazu – ustala je operator sieci, a nie sprzedawca. Dlatego w porównaniu PGNiG vs Entri kluczowe są te elementy, które faktycznie się różnią: cena paliwa gazowego, opłata abonamentowa, forma rozliczeń i warunki umowne dotyczące wolumenu.